W Norwegii zawarcie małżeństwa podlega ściśle określonym przepisom. Prawo reguluje nie tylko minimalny wiek narzeczonych i wymogi formalne ceremonii, ale także wskazuje, kto nie może zawrzeć związku małżeńskiego oraz jakie zmiany weszły w życie w ostatnich latach.
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego (bokmål) pod artykułem
Najważniejsze przepisy i zasady
Zawarcie małżeństwa w Norwegii wiąże się z szeregiem przepisów prawnych. Poniżej przedstawiamy najważniejsze regulacje dotyczące tego, kto może wziąć ślub oraz jak powinien on przebiegać.
Kto może zawrzeć małżeństwo?
Zgodnie z paragrafem 1 norweskiej ustawy o małżeństwie, ślub mogą zawrzeć osoby różnej lub tej samej płci. Przepis ten został wprowadzony w 2009 roku. Wcześniej prawo pozwalało na zawieranie małżeństw wyłącznie przez pary heteroseksualne, choć formalny zakaz małżeństw jednopłciowych nie był jednoznacznie określony w ustawie. Osoby tej samej płci mogły jednak zawierać związki partnerskie na podstawie ustawy o partnerstwie, która została zniesiona wraz z nowelizacją prawa małżeńskiego w 2009 roku.
Przeczytaj również: Świadek przed sądem? Sprawdź swoje prawa i obowiązki
Granice wieku i inne ograniczenia
Minimalny wiek do zawarcia małżeństwa wynosi 18 lat (paragraf 1a). Wcześniej, osoby w wieku 16 lat mogły zawrzeć związek małżeński za zgodą rodziców oraz po uzyskaniu pozwolenia od gubernatora okręgu. Od 2018 roku obowiązuje jednak bezwzględna granica wieku – ślub poniżej 18. roku życia jest całkowicie zakazany.
Prawo norweskie zabrania również zawierania małżeństw między bliskimi krewnymi (paragraf 3). Nie można zawrzeć małżeństwa z rodzicami, dziadkami, dziećmi, wnukami, rodzeństwem ani przyrodnim rodzeństwem. Zakaz ten obejmuje także dzieci adoptowane – zarówno wobec biologicznych, jak i adopcyjnych krewnych.
Od 1 stycznia 2025 roku zakaz został rozszerzony i objął także małżeństwa między kuzynami oraz innymi bliskimi krewnymi, takimi jak wujkowie, ciotki, siostrzeńcy i bratanice. Dotyczy to wyłącznie krewnych biologicznych – pokrewieństwo wynikające z zawarcia małżeństwa nie jest uwzględniane. Istnieje jednak możliwość uzyskania specjalnego zezwolenia na ślub w wyjątkowych sytuacjach, jeśli przemawiają za tym „istotne powody” § 3.
Norwegia przestrzega również zasady monogamii – jedna osoba może być w danym momencie w związku małżeńskim tylko z jednym partnerem (§ 4). Małżeństwo musi być dobrowolne i zawarte za obopólną zgodą (§ 1b).
Jak przebiega ceremonia ślubna?
Ślub w Norwegii musi odbywać się zgodnie z określonymi procedurami, które reguluje rozdział 3 ustawy o małżeństwie.
Aby zawrzeć związek małżeński, para musi stanąć przed osobą uprawnioną do przeprowadzenia ceremonii – tzw. urzędnikiem udzielającym ślubu (vigslar). Do tej grupy należą:
- duchowni Kościoła Norweskiego posiadający uprawnienia na mocy ustawy o wspólnotach wyznaniowych,
- burmistrzowie, zastępcy burmistrzów oraz inni przedstawiciele władz lokalnych, którym gmina przyznała takie uprawnienia.
Oboje narzeczonych muszą być obecni podczas ceremonii i wyraźnie oświadczyć przed urzędnikiem, że chcą zawrzeć małżeństwo. Podczas ceremonii ślubnej muszą być również obecni co najmniej dwaj świadkowie.
Tak. Od 2009 roku norweskie prawo pozwala na zawieranie małżeństw zarówno parom różnopłciowym, jak i jednopłciowym.Czy osoby tej samej płci mogą zawrzeć małżeństwo w Norwegii?
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego (bokmål):
1. ekteskap – małżeństwo
🇳🇴 De inngikk ekteskap i Oslo.
🇵🇱 Zawarli małżeństwo w Oslo.
2. vitne – świadek
🇳🇴 To vitner må være til stede under vielsen.
🇵🇱 Podczas ceremonii musi być obecnych dwóch świadków.
3. slektning – krewny
🇳🇴 Nære slektninger kan ikke gifte seg.
🇵🇱 Bliscy krewni nie mogą zawrzeć małżeństwa.
4. samtykke – zgoda
🇳🇴 Begge må gi sitt samtykke til ekteskapet.
🇵🇱 Oboje muszą wyrazić zgodę na małżeństwo.
Wspieraj nas, Vipps Wataha Integrasjon Forening: 696837 … dziękujemy 🙂
Źródło: Lovdata, Zdjęcie: Wojtek Sobieski
Przeczytaj również: Świadek przed sądem? Sprawdź swoje prawa i obowiązki
Twórca treści na Wataha.no od 2018 roku, doświadczony dziennikarz od blisko 20 lat związany z Norwegią.
Specjalizuje się w opracowywaniu materiałów własnych oraz przekładaniu norweskich informacji na język polski w sposób zrozumiały i rzetelny.
W swojej pracy stawia na niezależność i neutralne podejście do spraw dotyczących Polonii w Norwegii, koncentrując się na faktach i realnych potrzebach czytelników.
