43 proc. kierowców nie wie: Setki euro różnicy i brak jasnych zasad
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego pod artykułem
Aż 43 proc. zagranicznych kierowców ciężarówek nie wie, czy otrzymuje norweską płacę minimalną podczas pracy w Norwegii – wynika z najnowszego badania granicznego przeprowadzonego przez Yrkestrafikkforbundet (YTF). Dane te pokazują poważne problemy z przejrzystością wynagrodzeń i znajomością praw pracowniczych w branży transportowej.
Z badania wynika również, że:
- 38 proc. kierowców deklaruje, że nie otrzymuje płacy minimalnej,
- tylko 19 proc. potwierdza, że ją dostaje.
– Mamy do czynienia z rynkiem pracy, w którym warunki są bardzo zróżnicowane. Kierowcy przekraczający granice Norwegii mają bardzo różną wiedzę o swoich prawach – mówi przewodnicząca związku, Trude Sande.
Przeczytaj również: Milion koron rocznie? W tych branżach to norma – gdzie zarabia się najwięcej?
Zarobki: różnice między krajami i kierowcami
Z danych wynika, że większość kierowców zarabia od 1500 do 3000 euro miesięcznie. W latach 2021–2023 wzrósł odsetek osób zarabiających powyżej 2000 euro – i trend ten utrzymuje się również w 2025 roku.
Widoczne są jednak wyraźne różnice między narodowościami:
- kierowcy ze Szwecji i Łotwy częściej znajdują się w wyższych przedziałach płacowych,
- kierowcy z Rumunii i Ukrainy częściej zarabiają między 1500 a 2000 euro.
Nadal daleko do uczciwych zasad
Choć udział kierowców nieotrzymujących płacy minimalnej spadł w porównaniu z wcześniejszymi latami, problem nadal jest poważny.
– Niepokoi nas, że tak wielu kierowców nie wie, czy otrzymuje należne wynagrodzenie podczas pracy w Norwegii. To kwestia zarówno przepływu informacji, jak i praktyk pracodawców – podkreśla Trude Sande.
Eksperci wskazują, że system powinien być prostszy i bardziej przejrzysty, aby pracownicy mogli łatwiej zrozumieć swoje prawa.
Kto pracuje na norweskich drogach?
Podobnie jak w poprzednich latach, transport drogowy w Norwegii opiera się głównie na kierowcach z: Polski, Ukrainy, Łotwy, Białorusi, Rumunii, Szwecji.
Również pojazdy i naczepy są w większości zarejestrowane w tych krajach.
Długie dni pracy – nawet ponad normę
Badanie pokazuje, że:
- 74 proc. kierowców pracuje 20–24 dni w miesiącu,
- około 10 proc. pracuje 25–29 dni,
- 7 proc. pracuje 30 dni lub więcej.
Typowy dzień pracy trwa od 10 do 12 godzin, z czego około 8 godzin to jazda, choć wielu kierowców deklaruje nawet 10 godzin za kierownicą dziennie.
Problem dotyczy całej branży
– Jeśli zagraniczni kierowcy są naciskani pod względem płac i warunków pracy, cierpi na tym cała branża. To nie jest kwestia „my i oni” – to sprawa zrównoważonego rynku pracy dla wszystkich – podsumowuje Trude Sande.
Brak wiedzy o podstawowych prawach
Dane pokazują, że mimo poprawy sytuacji w ostatnich latach, branża transportowa w Norwegii nadal zmaga się z poważnymi problemami systemowymi. Brak wiedzy o podstawowych prawach pracowniczych to sygnał alarmowy – zarówno dla władz, jak i pracodawców. Jeśli sytuacja się nie zmieni, może to prowadzić do dalszego pogłębiania nierówności i napięć w sektorze.
Czy zagraniczni kierowcy mają prawo do norweskiej płacy minimalnej?
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego:
- minstelønn – płaca minimalna
- Mange sjåfører får ikke minstelønn – Wielu kierowców nie otrzymuje płacy minimalnej.
- arbeidsvilkår – warunki pracy
- Arbeidsvilkårene varierer mye – Warunki pracy bardzo się różnią.
- inntekt – dochód
- Han har en lav inntekt – On ma niski dochód.
- undersøkelse – badanie
- Undersøkelsen viser store forskjeller – Badanie pokazuje duże różnice.
- rettigheter – prawa
- Alle arbeidere har rettigheter – Wszyscy pracownicy mają prawa.
Źródło: YTF, Zdjęcie: pixabay
Przeczytaj również: Brakuje rąk do pracy: Norwegia ma problem – rząd bije na alarm
Twórca treści na Wataha.no od 2018 roku, doświadczony dziennikarz od blisko 20 lat związany z Norwegią.
Specjalizuje się w opracowywaniu materiałów własnych oraz przekładaniu norweskich informacji na język polski w sposób zrozumiały i rzetelny.
W swojej pracy stawia na niezależność i neutralne podejście do spraw dotyczących Polonii w Norwegii, koncentrując się na faktach i realnych potrzebach czytelników.
