Niepokojący trend w Norwegii: Coraz więcej uczniów kończy naukę bez ocen – absencja odbiera uczniom szanse
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego (bokmål) pod artykułem
Liczba uczniów kończących szkołę podstawową w Norwegii bez tzw. punktów końcowych (grunnskolepoeng) podwoiła się w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Według najnowszego raportu Norweskiego Urzędu Statystycznego (SSB) odsetek takich uczniów wzrósł z 4 proc. w 2015 roku do 8 proc. w 2025 roku.
Eksperci wskazują, że część wzrostu związana jest z imigracją, jednak problem dotyczy również uczniów urodzonych i wychowanych w Norwegii. W ich przypadku główną przyczyną jest rosnąca absencja szkolna.
Przeczytaj również: Czerwiec bez pensji? Feriepenger pod lupą – co musisz wiedzieć o wypłacie urlopowej w Norwegii
Prawie połowa młodych imigrantów bez punktów końcowych
Raport pokazuje, że sytuacja jest szczególnie trudna wśród uczniów, którzy przyjechali do Norwegii w wieku nastoletnim.
W 2025 roku aż 20 proc. uczniów-imigrantów kończących szkołę podstawową nie uzyskało punktów końcowych. Dla porównania, wśród uczniów urodzonych w Norwegii udział ten był znacznie niższy.
Kluczowe znaczenie ma długość pobytu w kraju. Wśród imigrantów, którzy przybyli do Norwegii przed rozpoczęciem nauki szkolnej, odsetek uczniów bez punktów końcowych wynosił 7 proc. Natomiast w grupie osób, które przyjechały dopiero w wieku szkoły średniej pierwszego stopnia (ungdomsskole), wskaźnik ten sięgał aż 47 proc.
Dane wyraźnie pokazują, że im krótszy pobyt w Norwegii i krótszy kontakt z norweskim systemem edukacji, tym większe ryzyko ukończenia szkoły bez wymaganych ocen.
Rosnąca absencja szkolna główną przyczyną problemu
Najciekawszym wnioskiem raportu jest fakt, że wzrost liczby uczniów bez punktów końcowych dotyczy także osób bez tła migracyjnego.
W pozostałej części populacji odsetek ten wzrósł z 3 proc. w 2015 roku do 6 proc. w 2025 roku. Taki sam wzrost odnotowano wśród osób urodzonych w Norwegii, których rodzice są imigrantami.
Według SSB głównym powodem jest zwiększająca się liczba uczniów, którzy nie otrzymują podstaw do wystawienia oceny z powodu zbyt dużej liczby nieobecności.
– Coraz więcej uczniów bez punktów końcowych nie posiada podstaw do oceny (IV). Oznacza to, że ich frekwencja była zbyt niska, aby nauczyciele mogli wystawić ocenę. W 2025 roku dotyczyło to ponad połowy takich uczniów, podczas gdy w 2015 roku było to około 30 proc. – wyjaśnia kierownik sekcji SSB Kjartan Steffensen.
Indywidualne dostosowanie nauki również wpływa na statystyki
Część uczniów nie otrzymuje punktów końcowych także dlatego, że na podstawie indywidualnej oceny zostali zwolnieni z niektórych przedmiotów lub z obowiązku otrzymywania ocen.
Odsetek takich przypadków pozostaje jednak stosunkowo stabilny od lat i nie odpowiada za wzrost problemu w takim stopniu jak absencja szkolna.
Wielu z tych uczniów realizuje indywidualny plan nauczania (IOP). W grupie tej nadreprezentowani są chłopcy.
Co dzieje się z tymi uczniami później?
Raport śledzący losy roczników kończących szkołę podstawową w latach 2015–2016 pokazuje, że wielu uczniów bez punktów końcowych rezygnuje później z nauki w szkole średniej.
Szczególnie wysoki poziom rezygnacji odnotowano wśród pozostałej populacji (62 proc.) oraz wśród osób urodzonych w Norwegii z rodzicami imigrantami (61 proc.).
Wśród samych imigrantów sytuacja wyglądała jednak lepiej. W tej grupie naukę przerwało 34 proc. uczniów bez punktów końcowych.
Jednocześnie uczniowie-imigranci bez punktów końcowych częściej radzili sobie później zarówno w edukacji, jak i na rynku pracy niż inne grupy uczniów z podobnym problemem.
Rynek pracy pokazuje zaskakujące różnice
Siedem lat po ukończeniu szkoły podstawowej status zawodowy badanych grup wyraźnie się różnił.
Wśród pozostałej populacji 36 proc. osób bez punktów końcowych pracowało jako pracownicy najemni. Wśród osób urodzonych w Norwegii z rodzicami imigrantami wskaźnik wynosił 32 proc.
Najwyższy wynik osiągnęli jednak imigranci. Aż 61 proc. z nich było zarejestrowanych jako pracownicy najemni siedem lat po zakończeniu szkoły podstawowej.
Zdaniem Kjartana Steffensena brak punktów końcowych wśród wielu imigrantów nie musi oznaczać słabych umiejętności, lecz często jest skutkiem krótkiego pobytu w Norwegii i ograniczonego czasu spędzonego w norweskim systemie edukacji.
Brak punktów końcowych nie zawsze oznacza słabe wyniki
Raport SSB pokazuje, że za identycznymi statystykami kryją się bardzo różne historie uczniów. W przypadku części młodzieży problem wynika z wysokiej absencji, natomiast u wielu imigrantów jest konsekwencją późnego przyjazdu do Norwegii.
Eksperci podkreślają, że brak punktów końcowych nie powinien być automatycznie interpretowany jako dowód słabych kompetencji, lecz analizowany w szerszym kontekście edukacyjnym i społecznym.
Problem absencji szkolnej
Najnowsze dane SSB pokazują, że norweski system edukacji stoi przed dwoma różnymi wyzwaniami. Z jednej strony rośnie problem absencji szkolnej, z drugiej system musi skuteczniej wspierać uczniów, którzy trafiają do Norwegii w późniejszym wieku. To sygnał ostrzegawczy zarówno dla szkół, jak i władz oświatowych.
🇧🇻 Mini lekcja języka norweskiego (bokmål):
1. skolefravær – absencja szkolna
Przykład: Elevene har høyt skolefravær.
Tłumaczenie: Uczniowie mają wysoką absencję szkolną.
2. grunnskolepoeng – punkty końcowe szkoły podstawowej
Przykład: Han fikk gode grunnskolepoeng.
Tłumaczenie: Otrzymał dobre punkty końcowe.
3. vurderingsgrunnlag – podstawa do wystawienia oceny
Przykład: Eleven mangler vurderingsgrunnlag.
Tłumaczenie: Uczeń nie ma podstaw do otrzymania oceny.
Wspieraj Wataha Integrasjon Forening, nasz Vipps: 696837 … dziękujemy 🙂
Źródło: SSB, Zdjęcie: pixabay
Przeczytaj również: Norwegia pilnie szuka nauczycieli: Szansa dla pracowników przedszkoli – państwo zapłaci za naukę
Twórca treści na Wataha.no od 2018 roku, doświadczony dziennikarz od blisko 20 lat związany z Norwegią.
Specjalizuje się w opracowywaniu materiałów własnych oraz przekładaniu norweskich informacji na język polski w sposób zrozumiały i rzetelny.
W swojej pracy stawia na niezależność i neutralne podejście do spraw dotyczących Polonii w Norwegii, koncentrując się na faktach i realnych potrzebach czytelników.
